Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής για τις προγραμματικές δηλώσεις της νέας κυβέρνησης

22 Ιουλίου 2019

Κύριοι συνάδελφοι, το πρώτο καθήκον της Αντιπολίτευσης απέναντι σε μία κυβέρνηση είναι να την προσγειώσει, να την προφυλάξει από τον κίνδυνο μιας άκρατης ευφορίας και αισιοδοξίας, που συχνά ακολουθεί τη νίκη στις εκλογές.

Τις τελευταίες ημέρες έχω ακούσει πολλές υποσχέσεις σε αυτήν εδώ την Αίθουσα και τις ακούσαμε με μεγάλη επιφύλαξη. Γιατί δυστυχώς το φαινόμενο της άκρατης αισιοδοξίας ήταν ευδιάκριτο ήδη κατά την προεκλογική περίοδο.

Θυμάστε, άραγε, κύριοι συνάδελφοι της Νέας Δημοκρατίας, τον Πρωθυπουργό στις 11 Ιουνίου στην Πάτρα να δεσμεύεται ότι την πρώτη εβδομάδα της διακυβέρνησής σας θα ξεμπλοκάρατε με δύο υπουργικές αποφάσεις την επένδυση στο Ελληνικό; Μόλις τώρα ακούσαμε ότι η επένδυση θα αρχίσει ως το τέλος του έτους και ότι οι αποφάσεις ακόμα εκκρεμούν.

Όλοι εδώ μέσα υπέχουμε ένα καθήκον αλήθειας απέναντι στον ελληνικό λαό. Επιτρέψτε μου να πω ότι στην περίπτωση της δικής σας παράταξης θα είναι εφεξής εντονότερο γιατί και εσείς οι ίδιοι έχετε αυτοδεσμευθεί, αφού προεκλογικά μας λέγατε συνεχώς ότι συνάπτετε ένα σύμφωνο αλήθειας με το εκλογικό σώμα.

Αλλά αυτό το καθήκον αλήθειας δοκιμάζεται προπάντων όταν αγγίζει τον καταστατικό πυρήνα μιας πολιτικής παράταξης. Και, όμως, εσείς ενώ διατείνεστε ότι είστε η φιλελεύθερη παράταξη της χώρας σπεύσατε να υπαγάγετε απευθείας στον Πρωθυπουργό το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και την ΕΡΤ.

Η φιλελεύθερη απάντηση, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, απέναντι στο χρόνιο πια πρόβλημα του ασφυκτικού ελέγχου της ΕΡΤ από την εκτελεστική εξουσία δεν μπορεί σήμερα πια παρά να είναι μόνο μία, δηλαδή η ανάθεση του διορισμού της διοίκησης και της εν γένει εποπτείας της λειτουργίας της σε μία ανεξάρτητη αρχή, εν προκειμένω στο Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης. Ήρθε η ώρα πια να κόψουμε τον ομφάλιο λώρο που συνδέει τα κρατικά μέσα ενημέρωσης με την Κυβέρνηση.

Εσείς αντί να κάνετε αυτό, συγκεντρώνετε τον έλεγχο των μέσων αυτών στα ενδότερα δώματα της εκτελεστικής εξουσίας, στο Πρωθυπουργικό Γραφείο.

Κατά τα λοιπά, θα μου επιτρέψετε εκτός από μία σύντομη παρέκβαση για το πανεπιστημιακό άσυλο να αφιερώσω την αγόρευσή μου σε θέματα που αφορούν το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη του οποίου έχω και την ευθύνη ελέγχου εκ μέρους του Κινήματος Αλλαγής.

Συμφωνώ βέβαια με την κρίση ότι χωρίς ασφάλεια δεν υπάρχουν δικαιώματα και ελευθερίες. Ισχύει, όμως και το αντίστροφο: Χωρίς δικαιώματα δεν υπάρχει ασφάλεια. Γιατί και σε αυτήν την περίπτωση επικρατεί τελικά το δίκαιο του ισχυρότερου. Υπάρχει, λοιπόν, πάντοτε ένα ευαίσθητο σημείο ισορροπίας από το οποίο δεν πρέπει να μας απομακρύνουν πρόσκαιρα φαινόμενα.

Το τόνισα αυτό αμέτρητες φορές ως Δήμαρχος Αθηναίων, όταν έβλεπα την πόλη μου να παραδίδεται στο έλεος των μπαχαλάκηδων. Και προειδοποιούσα τότε ότι εάν δεν αντιδράσει έγκαιρα και αποτελεσματικά η πολιτεία ως κράτος δικαίου, ελλοχεύει ο κίνδυνος να περιπέσουμε από την ανομία στο άλλο άκρο, στην κατάργηση των εγγυήσεων της ελευθερίας. Ιδού, λοιπόν, το πρώτο παράδειγμα που είναι το πανεπιστημιακό άσυλο.

Το άσυλο απορρέει αμέσως από το Σύνταγμα και μάλιστα όχι μόνον ως εγγύηση υπέρ της ελεύθερης πανεπιστημιακής έρευνας και διδασκαλίας, αλλά και ως απόρροια του πλήρως αυτοδιοίκητου -έτσι λέει το Σύνταγμα- των ανωτάτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια εκδηλώνονται ανεπίτρεπτα φαινόμενα βίας και εκφυλισμού στα πανεπιστήμιά μας δεν επιτρέπεται να μας οδηγήσει στο άλλο άκρο.

Υπάρχει μία διεθνής πρακτική τα ίδια τα πανεπιστήμια να αναλαμβάνουν υπεύθυνα τη φύλαξή τους. Αυτό πρέπει να εφαρμόσουμε και εδώ. Ο πρύτανης να υπέχει πλήρη αστική, ποινική και διοικητική ευθύνη όταν δεν καλεί την Αστυνομία ενώ πρέπει.

Ακούσαμε ότι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη ετοιμάζεται να προσλάβει χίλια πεντακόσια νέα άτομα. Κάποια από αυτά, λοιπόν, μετά την κατάλληλη εκπαίδευση να πάνε στα πανεπιστήμια. Αυτή είναι η σωστή πολιτική απέναντι στο άσυλο.

Το ίδιο πνεύμα, όμως, διακρίνω και στα θέματα των φυλακών και της μετανάστευσης, και εδώ πονάει χέρι, κόψει κεφάλι. Εκχωρούμε το σύνολο των αρμοδιοτήτων σε ένα Υπουργείο, στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Η μετανάστευση δεν είναι μόνο θέμα φύλαξης των συνόρων. Υπάρχουν και οι αλλοδαποί που διαμένουν νόμιμα στη χώρα. Η κοινωνική ένταξη των ανθρώπων αυτών προϋποθέτει ένα πολύ σύνθετο και μακράς πνοής στρατηγικό σχέδιο που εκ των πραγμάτων εμπλέκει επί μονίμου βάσεως σχεδόν όλα τα Υπουργεία.

Παρά τη διαβεβαίωση του αρμόδιου Υπουργού ότι το τιτάνιο αυτό έργο μπορεί να αναληφθεί επιτυχώς από την άπαξ κάθε μήνα συνάντηση των γραμματέων των συναρμόδιων Υπουργείων;

Το ίδιο πνεύμα πρυτάνευσε, όμως, και στο θέμα των σωφρονιστικών καταστημάτων. Ανομία πράγματι επικρατεί σε πολλές φυλακές της χώρας. Πρόσφατα είδαμε σε πανελλήνια θέαση να σφαγιάζεται ένας κρατούμενος από τους συγκρατούμενούς του. Την τριετία 2015-2018 πέθαναν στις φυλακές εκατόν τριάντα πέντε άνθρωποι.

Ο Ρουβίκωνας, όμως, έκανε διαδήλωση για τα δικαιώματα σε άδεια του κ. Κουφοντίνα, ενός στυγερού δολοφόνου τρομοκράτη. Τίποτα γι’ αυτούς τους ανθρώπους που πέθαναν στις φυλακές. Και μόλις προχθές κάποιος δυστυχώς αυτοκτόνησε.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΛΟΒΕΡΔΟΣ: Πέθαναν ή δολοφονήθηκαν;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΜΥΡΑΣ: Πέθαναν ή δολοφονήθηκαν;

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ: Δολοφονήθηκαν.

Αλλά και εδώ η λύση δεν μπορεί να είναι η μετάθεση της αρμοδιότητας από το Υπουργείο Δικαιοσύνης στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Θεμελιώδης αρχή του σωφρονιστικού μας συστήματος είναι η κοινωνική επανένταξη των κρατουμένων και δεν νομίζω, βέβαια, ότι το αρμοδιότερο Υπουργείο για να το πετύχει αυτό είναι το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, με αυτή τη Βουλή κλείνει ένας ιστορικός κύκλος. Η χώρα μας βρέθηκε πολλές φορές στο χείλος του γκρεμού κυρίως λόγω της ανευθυνότητας του πολιτικού συστήματος. Κατάφερε, όμως, με πολλές, μεγάλες θυσίες να σταθεί όρθια.

Χρωστάμε στον ελληνικό λαό, και ιδίως σε όσους επωμίστηκαν δυσανάλογα βάρη, κυρίως στους νέους ανθρώπους που αναζητούν αλλού την τύχη τους, αλλά και σε αυτούς που έχουν παραμείνει εδώ, μια χώρα σύγχρονη, δίκαιη με ανοιχτούς οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς, μια χώρα που δίνει ευκαιρίες στην οποία ο καθένας και η καθεμιά μπορεί να δημιουργήσει, να δει τα όνειρά του να γίνονται πραγματικότητα, να προκόψει. Αυτή είναι η ευθύνη μας ως πολιτικό σύστημα και σε αυτήν οφείλουμε να ανταποκριθούμε.

Σας ευχαριστώ.

Μοιραστείτε

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email