Ομιλία στην Ολομέλεια της Βουλής για τη διαμεσολάβηση σε αστικές και εμπορικές υποθέσεις

28 Νοεμβρίου 2019 Κύριε Πρόεδρε, ζήτησα να μιλήσω γιατί έχω –και ας μου επιτραπεί να το πω- κι ένα προσωπικό ενδιαφέρον για τον θεσμό, γιατί έχω χρηματίσει επί δύο θητείες Συνήγορος του Πολίτη.

28 Νοεμβρίου 2019

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ: Κύριε Πρόεδρε, ζήτησα να μιλήσω γιατί έχω –και ας μου επιτραπεί να το πω- κι ένα προσωπικό ενδιαφέρον για τον θεσμό, γιατί έχω χρηματίσει επί δύο θητείες Συνήγορος του Πολίτη.

Ο Συνήγορος του Πολίτη, όπως το λέει και ο ιδρυτικός του νόμος, ο ν. 2477/1997, είναι ένας θεσμός διαμεσολάβησης μεταξύ των πολιτών και των Υπηρεσιών του Δημοσίου, Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου, Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης, κλπ. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Συνήγορος του Πολίτη δεν έχει αρμοδιότητα, όταν η υπόθεση που του φέρνει ο πολίτης εκκρεμοδικεί.

Ο Συνήγορος του Πολίτη έχει ασχοληθεί –υπολογίζω τώρα στα είκοσι χρόνια που λειτουργεί- με πάνω από διακόσιες χιλιάδες υποθέσεις. Πιθανόν να λέω και λίγες. Είναι ένας θεσμός που απέδειξε τη χρησιμότητά του. Κατόρθωσε και τους πολίτες να τους βοηθήσει, ώστε να μην πάνε στα δικαστήρια να υποβληθούν στα έξοδα και στην ψυχική δοκιμασία που συνεπάγεται κάθε δικαστική διαμάχη και τα δικαστήρια να ελαφρώσει από το βάρος πολλών υποθέσεων.

Όμως, ο Συνήγορος του Πολίτη τελικά αποκαλύπτεται ότι καλύπτει και ένα κενό, γιατί διαμεσολαβεί μεταξύ ιδιώτη και Δημοσίου, ενώ στο νομοσχέδιο αποκλείονται ρητά οι περιπτώσεις εκείνες στις οποίες εμπλέκεται το Δημόσιο. Αυτό το θεωρώ ένα δικαιολογημένο ίσως, αλλά πάντως υπαρκτό κενό του νομοσχεδίου και ελπίζω να είναι κάτι προσωρινό, κύριε Υπουργέ.

Το μεγάλο πρόβλημα στη χώρα, ο μεγάλος ασθενής είναι το Δημόσιο. Το Δημόσιο είναι εκείνο το οποίο ταλαιπωρεί και τους πολίτες, καθώς και τη δικαστική εξουσία με τη γραφειοκρατία του και τη στενοκεφαλιά του, γιατί οδηγεί πάρα πολλές φορές τον απελπισμένο πολίτη στο δικαστήριο, ενώ θα μπορούσε κάλλιστα το ίδιο να μην έχει καν δημιουργήσει το πρόβλημα.

Θα σας πω μια υπόθεση από τότε που ήμουν Συνήγορος του Πολίτη. Έρχονταν άνθρωποι γιατί, λόγου χάρη, ένας δήμος δεν είχε κλαδέψει το δέντρο -είναι υποθέσεις που τις βρήκα μετά ως Δήμαρχος- έπεσε το κλαδί, κατέστρεψε το αυτοκίνητο του ανθρώπου, πήγαινε ο άνθρωπος στον δήμο να πάρει αποζημίωση, του αρνιόταν ο δήμος, ερχόταν στον Συνήγορο του Πολίτη και μας έβαζαν μπροστά μια γνωμοδότηση του Ελεγκτικού Συνεδρίου, η οποία απαγόρευε στους Δήμους και στο Δημόσιο γενικά να συμβιβάζεται, εάν δεν εξαντλούσε όλους τους βαθμούς δικαιοδοσίας. Μπορεί να είχε χίλια δίκια ο πολίτης, όμως τον ανάγκαζαν -και τον καταταλαιπωρούσαν για χρόνια- να εξαντλήσει όλες τις βαθμίδες της Δικαιοσύνης.

Όμως, υπάρχει και ένας επιπρόσθετος λόγος που πρέπει να καθιερωθεί -και το συντομότερο δυνατόν- και η διαμεσολάβηση και σε υποθέσεις όπου εμπλέκεται το Δημόσιο. Είναι λόγος που αφορά την εθνική οικονομία και την ανάπτυξη της χώρας. Δεν νομίζω ότι θα έχουμε σοβαρές επιχειρήσεις που θα έρθουν να επενδύσουν στην Ελλάδα με σοβαρές επενδύσεις, οι οποίες θα έχουν μια σοβαρή προστιθέμενη αξία στην εθνική οικονομία, εάν γνωρίζουν ότι αν μπλέξουν στα δικαστήρια με το ελληνικό Δημόσιο θα υπερβούν, ίσως, και τη δεκαετία στην εκκρεμοδικία.

Είναι, λοιπόν, και ένας επιπλέον λόγος που επιβάλει να καθιερωθεί η διαμεσολάβηση και στις υποθέσεις που αφορούν τη Δημόσια Διοίκηση. Θεωρώ ότι είναι ένας κατεξοχήν θεσμός που πρέπει να τον αφήσουμε στα χέρια των μη νομικών.

Άκουσα εδώ ότι είναι κακό, λόγου χάρη, να έχει κάποιος πτυχίο Ψυχολογίας ή οποιαδήποτε άλλο πτυχίο και να μην μπορεί να κάνει διαμεσολάβηση. Η διαμεσολάβηση απαιτεί προπάντων δεξιότητες και, θα έλεγα, επειδή ακούστηκε να έχει και πτυχίο σχολής Ψυχολογίας, ναι, ψυχολογικές δεξιότητες, να μπορεί να φέρει τα δύο μέρη σε συμβιβασμό. Οι νομικές γνώσεις πρέπει να υπάρχουν, αρκεί να είναι στοιχειώδεις.

Ως Συνήγορος του Πολίτη το 2005 είχα πάει στην Ολλανδία. Στην Ολλανδία ήδη υπήρχαν τότε –είναι μια μικρή χώρα, όπως εμείς- τέσσερις χιλιάδες διαμεσολαβητές που διαμεσολαβούσαν σε όλους του κλάδους του δικαίου. Μάλιστα, υπήρχε και αρμοδιότητα του δικαστηρίου δεσμευτικά να στέλνει την υπόθεση σε διαμεσολάβηση.

Φυσικά, επειδή πρέπει να περιβάλουμε τον θεσμό με κύρος και να εμπνεύσουμε εμπιστοσύνη σε όλους τους κοινωνούς του δικαίου, ούτως ώστε να καταφεύγουν στη διαμεσολάβηση, θα πρέπει να απαιτούμε υψηλά προσόντα από τους διαμεσολαβητές και πολύ αυστηρές προϋποθέσεις, τόσο για την εξεταστική διαδικασία όσο και για τους φορείς εκείνους, οι οποίοι θα καταρτίζουν τους διαμεσολαβητές. Συμφωνώ με όσους τόνισαν ακριβώς αυτό το στοιχείο.

Θέλω να ευχηθώ αυτό το νομοσχέδιο, κύριε Υπουργέ, που σε λίγο θα είναι νόμος, να είναι καλοτάξιδο. Θα βοηθήσει όσο λίγα νομοσχέδια τη χώρα μας. Γιατί; Γιατί το ζήτημα της βραδυπορίας της Δικαιοσύνης έχει, όπως είπα, και οικονομικές επιπτώσεις και επιπλέον επιβαρύνει υπέρμετρα και την ίδια τη Δημόσια Διοίκηση.

Είδα ως Δήμαρχος πόσο πολύ καθυστερούσε η δουλειά μας λόγω του ότι πάρα πολλές υποθέσεις εκκρεμούσαν στα δικαστήρια και γι’ αυτό ακριβώς θα πρέπει να μπει στη θυσία το Ελληνικό Δημόσιο αυτόν τον θεσμό να τον δημοσιοποιήσει όσο περισσότερο μπορεί από την τηλεόραση και από οπουδήποτε αλλού. Μας εξοικονομεί χρήματα, μας εξοικονομεί κόπο, όμως, προπάντων μακροπρόθεσμα σε αυτή την κοινωνία, που είναι μια συγκρουσιακή κοινωνία, θα καλλιεργήσει επιτέλους και την νοοτροπία ότι ο συμβιβασμός δεν είναι κάτι κακό.

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ.

Μοιραστείτε

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email