Ομιλία στην Επιτροπή Δημόσιας Διοίκησης, Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης για τον θεσμό του εθελοντή πυροσβέστη

2 Δεκεμβρίου 2019 ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ (Εισηγητής του Κινήματος Αλλαγής): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Δεν θα επεκταθώ στα θέματα της κλιματικής αλλαγής, το ξέρουμε πια, χρειάστηκε να περάσουμε σ’ αυτή τη χώρα από πολύ επώδυνες συγκυρίες τα τελευταία 2 χρόνια, για να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε το μέγεθος του προβλήματος και πόσο επείγει να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος.

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΙΝΗΣ (Εισηγητής του Κινήματος Αλλαγής): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Δεν θα επεκταθώ στα θέματα της κλιματικής αλλαγής, το ξέρουμε πια, χρειάστηκε να περάσουμε σ’ αυτή τη χώρα από πολύ επώδυνες συγκυρίες τα τελευταία 2 χρόνια, για να αρχίσουμε να συνειδητοποιούμε το μέγεθος του προβλήματος και πόσο επείγει να ανακτήσουμε το χαμένο έδαφος.

Βεβαίως, όπως σε όλα τα πράγματα είναι πολύ πιο σημαντικά  να προλαμβάνει κανείς παρά να έρχεται εκ των υστέρων να σβήνει την πυρκαγιά αν μου επιτρέψετε να πω. Θα ήθελα να ακούσω λοιπόν την άποψη των εθελοντών πυροσβεστών εδώ πέρα για το αν υπάρχει στη χώρα σώμα, θα το έλεγα χονδρικά πυροφυλάκων, δηλαδή ανθρώπων οι οποίοι δεν μετέχουν στην κατάσβεση της πυρκαγιάς αλλά μετέχουν σε μηχανισμούς πρόληψης, λόγου χάρη σε παρατηρητήρια μέσα σε δάση ούτως ώστε να έχουμε μια πληρέστερη εικόνα αυτή που δεν έχουμε παρακολουθήσει από πάρα πολύ κοντά την εξέλιξη του  εθελοντισμού.

Λέω για προληπτικά μέτρα, γιατί θυμάμαι ακόμη  πριν από κάποια χρόνια που ήμουν στη δυτική πλευρά της Σκοπέλου, η οποία είναι πανέμορφη αυτή η πλευρά και βλέπει προς τη Σκιάθο, έβλεπα εκεί το δάσος και σκεφτόμουν ότι μπορεί να γίνει ανά πάσα στιγμή παρανάλωμα του πυρός, γιατί το έβλεπες μέχρι έξω, από το δρόμο φαινόταν ότι το δάσος είχε χρόνια να καθαριστεί. Δεν είχε  καθαριστεί και εγώ δεν ξέρω για πόσο καιρό. Ήρθε χειμώνας και έμαθα ότι η πρώτη πυρκαγιά του χρόνου σημειώθηκε ακριβώς στο δάσος της Σκοπέλου. Για το σώμα των εθελοντών, πρέπει να ομολογήσω ότι για μένα είναι μια ενδιάμεση κατηγορία  μεταξύ ενός αμιγούς εθελοντικού σώματος και του σώματος των πυροσβεστών, γιατί βλέπουμε ότι ο νομοθέτης έχει προβλέψει για κάποιες ρυθμίσεις και το έχει ρυθμίσει το φαινόμενο αυτό του εθελοντισμού.

Καταρχήν, δεν πρέπει να μας ξενίζει αυτό, γιατί ουσιαστικά εκτελούν οι άνθρωποι μια δημόσια υπηρεσία χωρίς να είναι δημόσιοι υπάλληλοι. Αλλά, αυτή η σχέση με το κράτος, μέχρι που μπορεί να φτάσει; Κατά πόσο είναι επιθυμητό, το Σώμα των Εθελοντών, να κρατάει ακριβώς, μία αυτονομία ως κάτι το οποίο να προέρχεται από την ίδια την κοινωνία αντί να απορροφηθεί ουσιαστικά από το κράτος. Βλέπουμε, ότι ουσιαστικά οι Εθελοντές Πυροσβέστες, είναι πάρα πολλοί λίγοι. Έχουν, ουσιαστικά, έτοιμη την αύξηση της μοριοδότησης τους, για  να μπουν στις σχολές, οι οποίες οδηγούν στην τελεσίδικη είσοδο στο Σώμα των Πυροσβεστών. Εάν από τους λίγους που έχουμε τους χάσουμε και αυτούς, έχει νόημα να έχουμε Σώμα Εθελοντών Πυροσβεστών; Θα ήθελα να τους ρωτήσω, οι ίδιοι τι έχουν κάνει, προκειμένου να διαδώσουν σε όλη την ελληνική κοινωνία την ύπαρξη τους; Εγώ, ομολογώ, πολύ πρόσφατα έμαθα για την ύπαρξή τους. Οι ίδιοι να αυτενεργήσουν να έρθουν περισσότεροι άνθρωποι, να καταταγούν στο Σώμα και να μπορέσουν να αποκτήσουν μεγαλύτερη παρουσία, σε ότι αφορά την συμμετοχή τους στα θέματα της πυρόσβεσης.

Βλέπω, επίσης, μια πάρα πολύ άνιση κατανομή στη χώρα. Βλέπω περιοχές νησιά ολόκληρα, παρόλο που έχουν δάση, ότι δεν υπάρχει ουσιαστικά η παρουσία τους εκεί. Θα ήθελα να καταλάβω γιατί. Σας ευχαριστώ κύριε Πρόεδρε.

Μοιραστείτε

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on pinterest
Share on print
Share on email